Bramme.net - Bram Van der Sype's online portfolio

Ondertussen zijn we goed en wel aangekomen in Pokhara. Door de strike was dit op zich alweer een nieuw avontuur. Meer hierover later.

Onze eerste volle dag in Kathmandu. Na de drukte van de eerste indrukken en het installeren, kom ik te weten dat Evelien haar bagage helemaal niet kwijt is. Een verwarring op de luchthaven, etc, maar alles is nu terecht. We staan op om 8 uur om aan onze dag te beginnen. We hadden zaterdag al gehoord dat de Maoisten niet tevreden waren, maar er was tenminste nog enig verkeer. Zondag werd ons verteld dat er een algemene strike was en alles plat lag. Geen verkeer, niets mocht rijden, niets mocht open zijn… Dan maar te voet de toerist uithangen. We zijn zondag Swayambunath, de apentempel, en Durbar square gaan bezoeken. Zondag avond zag het er even naar uit dat we een paar dagen vast gingen zitten in Kathmandu. Het was de bedoeling om maandag met de bus naar Pokhara te vertrekken, maar die reed helemaal niet…

Maandag ochtend wisten Lut en John ons echter te melden dat ze een binnenlandse vlucht te pakken hadden (voor toeristen werd vaak een uitzondering gemaakt op de geen-verkeer-regel). In de voormiddag zijn we nog Pashupatinat gaan bezoeken (waar de lijkverbrandingen plaatsvinden) om ‘s middags een tourist-only bus te nemen naar de luchthaven. Turbulentie, luchtzakken, het bijhorende gegil en 30 minuten later stonden we in Pokhara (de busreis ging normaal tussen de 5 en de 7 uur duren). Onze aankomst in Pokhara bevestigde nog maar eens dat we ongelooflijk veel geluk hebben. Tot nu toe nog niets van problemen met ergens geraken, geen problemen met de Maoisten (die toeristen nooit iets zouden doen trouwens) en nu zagen we ook nog eens de bergen in de verte (normaal gingen we deze niet te zien krijgen)… De eerste indruk van Pokhara was een fantastische. Govinda, de eigenaar van de Butterfly lodge, had voor ons een busje geregeld en niet veel later kwamen we aan in het paradijs.

Lakeside (de regio van Pokhara waar we zitten) en dan zeker onze Butterfly Lodge is prachtig. De zon schijnt hier een aangename 30 graden, de vogeltjes fluiten en het meer ‘s avonds is prachtig.

De strike is echter hier ook goed te voelen, alle winkels zijn dicht, we kunnen geen geld afhalen (wat voor sommigen een probleem wordt) en het is lastig om ‘s avonds iets te vinden om te eten. Veel winkeltjes riskeren het zich toch te openen maar het is een heel raar zicht om plotseling een hoop straatkinderen te horen schreeuwen, waarop iedereen prompt alles dicht doet. Als 2 minuten later een Maoistische betoging passeert, is niemand nog verbaasd. Gisteren avond zorgde zoiets voor ietwat bang momentje bij sommigen: we hadden een restaurantje gevonden dat toch open was, maar als de Maoisten passeerden werden de lichten uitgedaan (het is om 7 uur hier donker) en werd ons vriendelijk gevraagd te blijven zitten en stil te zijn. De schrik zit er precies toch wat in. Nu hoeven we als toeristen absoluut niet bang te zijn. Volgend jaar is het het Nepalees jaar voor het Toerisme, waar nu trouwens al een pak reclame voor wordt gemaakt, een evenement dat de Maoisten sterk steunen. Toeristen lastig vallen is dus wel het laatste wat op hun agenda staat.

Wat erger is, de Maoisten zijn bijzonder streng tegenover het Tibetaanse vluchtelingen kamp. De school daar is ook gesloten en daar controleren ze blijkbaar toch sterk op. Nu gaan we er toch proberen les te geven aan de Tibetaanse kinderen (normaal komen er ook Nepalese kinderen, maar die blijven nu thuis omdat het anders te veel zou opvallen dat de school open is), maar dat betekent dus kleine groepjes en binnen les geven met de luiken toe. Ook kunnen we nog niet onmiddellijk gaan lesgeven, daar we fietsen of taxis nodig hebben om er te geraken. De fietsverhuur is echter gesloten en taxis rijden niet… Vandaag hebben we dus nog een dag om voor te bereiden en voornamelijk: te genieten van de prachtige omgeving.

Foto’s van de eerste dagen (Kathmandu vooral) zijn te vinden op Facebook, foto’s van Pokhara volgen nog.